من نیازم تو رو هر روز دیدنه،از لبات دوست دارم شنیدنه

آجی زنگ زده بودداشتیم حرف می زدیم اولشخوب بودم اما بعد...داشت حرف می زد بهانه گرفتم صدای م را بردم بالا و بعد بیخداحافظی قطع کردم.هر چقدر زنگ زد جواب ندادم.این روزها بدقلق شده ام.بهانه گیرشده ام.می دانم مال دلتنگی است.مال کلمه های است که ندارمشان.مال ماه مان کهنیست.مال آقا جان که دورم مال فندقی که عادت کرده به ندیدن هایم....مال ماه ماناست که ندارمش...که دورم...مال ماه مان....

بچه که بودم تا ماه مان سرم داد می کشیدفکر می کردم دوستم ندارد.فکر می کردم من را نمی خواهد.وقتی او رفته بود و نبات سرکششده بود داد زده بودم تو هیچ وقت منو دوس نداشتی ماه مان وسط همان دعوا وسط همانداد زدن های م بغلم کرده بود و گفته بود هیچ کس اندازه من تو رو دوس نداره.وقتیخودت مادر شدی می فهمی....حالا این روزها نبات بچه شده.ماه مان فقط مثل تمام روزهایزندگی اش نگران من بود و من .... من چم شده؟نمی دانم....فقط می دانم خسته ام و کمحوصله و عجیب دل تنگ....

به چشم های اشکبار نبات تو آینه نگاه می کنم.گفته بودم بس کن و زل زده بودم بهچشم های ریز قهوه ای تیره اش.کسی را نداشت که برایش زنگ بزند.قرار نبود با کسیبرود بیرون.کسی هیچ کجا منتظر بودنش نبود.کسی دل تنگش نبود.کسی نبود برایش شعربخواند.کسی نبود ببرتش بیرون تا توی هوای سرد کنار آتش بلال بخورد....تنهابود.گفته بودم ول کن این مزخرفاتو که دیدم دلتنگی نشسته جلوی آینه و دارد صورتزشتش را ارایش می کندنگاه م کرده بود و گفته بود من اینجام.بغض م شکست.نگاه کردمبه نبات و دلتنگی دست هایش را حلقه کرد دور تن م.

این روزها دائم از خودم می پرسم تا حالاشده کسی برا خاطر تو فقط برا خاطر تو کاری کنه؟اصلا گوربابای بقیه خودت واسه دنیایخودت برا دل خودت تا حالا چیکار کردی؟هیچ جوابی ندارم برای خودم....

عروس عکس های شب یلدا و مشهدشان را برای مفرستاد.آقا جان شب یلدا گفته بود همه هستن فقط جای دختر گل م خالیه.عکس ها تار میشوند.ماه مان گفته بود فندوقی چادر که سر کردگفت مامان الان شبیه عمه شدم؟جات خیلیخالی بوداشک های م قل خورد .دست کشیدم روی عکس دلتنگ م....نکاه می کنم به عکس هاجای خالی خودم را می بینم ...دردم می آید...

باید کاری کنم.خسته شده ام از راه هایی کهنباید می رفتم و رفته ام.از حرف هایی که نباید می زدم و زده ام.از اشک هایی کهنباید می ریختم و ریخته ام.از کارهایی که نباید می کردم و کرده ام.ازبغض هاییکه....سرم را تکیه می دهم به دیوارو نگاه م را از روی گل های صورتی روی دیوار برمی دارم و می کشم به آینه.نبات بدون نقاب را نگاه می کنم فکر می کنم به نقابی کههر روز می زندهیچ ب او نمی آید...

دلتنگم.هزار باره دلتنگم.

تقصیر ساره است اصلا نمی دانم کجاست.کجادنبالش بگردم؟؟؟