دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند...

داشتم کتاب های قدیمی را جمع می کردم که از لای یکی از کتاب ها یک برگه ایافتاد که نوشته بودم من اگر کام روا گشتم و خوشدل چه عجب، مستحق بودم و این ها بهزکات م دادند ....زیرش نوشته بودم به یاد غایب 91/6/2.....بغض می کنم وچشم هایم رامی بندم و دلم یک همچین وعده ی شیرینی خاسته بود....