اگر برای ابد هوای دیدن تو نیفتد از سر من چه کنم؟

از ننوشتن خسته ام.دلم آن شهود را میخواهد ان خیال های واقعی را.ساره با تاب سفید و دامن بلند سبز رو به روی چشم های مقدم می زند.قفسه کتاب های م را مرتب می کند و برای م چای هل دم می کند.اما حرفینمی زند.نگاهش می کنم.چیزی نمی دانم.انگار از اول نبوده.یا همیشه ساره همین بوده.بانوشتن بود که می دانستم کجا ایستاده ام و قرار است کجا بروم و این روزها خودم راسپرده ام دست باد که هر جا که خاست من را ببرد.خسته ام.خودم را زیر پتوی چهل تکهام پنهان کرده ام و ساره را نگاه می کنم.ساره تصویر زن کامل و ساده ای بود.زنی کهموهای بلندش را رها کرده روی شانه های لختش دست هایش بوی گل های عباسی را می دهد.بلد است بنشیند رو به روی مرد دکمه پیراهنش را بدوزد بلد است خوب آشپزی کندبلد استلالایی بخواند برای کودکش... بلد است عشق بازی....تصویر ساره چه معصومانهبود....چشم های م را می بندم و اشک قل می خورد روی صورتم.نگاه ش می کنم.....حواسمبه روزهای نبات نیست.حواسم نیست نبات دارد خودش را نیست می کند که ساره را به ثبتبرساند.حواسم به تصویر ساره نیست که دارد معصومانه دروغ می گوید....حواس م نیستچقدر خسته شده ام از این همه دویدن و نرسیدن....نرسیدن....