لبریز بهانه دل من...از تنهایی گریه مکن

توی آشپزخانه دور خودم می چرخیدم و کبابترش درست می کردم.الناز گوشه ای نشسته بود و داشت نگاه م می کرد.حس کردم زیادیآرام شده ام.الناز پرسیده بود نبات؟؟؟نگاه کرده بودم.پرسیده بودخوبی؟آمده بودم تویحیاط.فکر کرده بودم به ساره.ساره نیست چند وقتی است که نیست.وقتی امد دنبال مرد ومرد زد زیر تمام حرف هایش برنگشت.حتی کنار من هم بر نگشت.نمی دانم کجای این شهرسرگردان مانده اما هنوز پیش من برنگشته....الناز ژاکت خردلی ام را می اندازد رویشانه ام .سرم را می گذارم روی شانه اش و می گویم اگه قرار به شدن باشه میشه.سرم رامحکم می چسباند به سینه اش و می گوید اگه بخای میشه.آدم برای چیزی که بخاد می جنگهبجنگ که بشه.می گویم وقتی جنگ میشه همه خونی میشن همه زخمی میشن تازه دوم همنمیاره اون چیزی که با جنگیدن به دست اومده.نمی تونم رها کنم ساره رو.اما نمی خواممبجنگم...خستم نمی خوام بجنگم.حرفی نمی زندمی گویم چرا اسمون اینجا ستاره نداره؟میخندد می گوید اخه ستارش رو زمینه....لبخند می زنم و پیشانی ام را می بوسد....میگویم بر می گرده؟می گوید برمیگرده....